Stoelendans in Antwerpen en alle problemen zijn opgelost

Dankzij Beerschot worden alle problemen in Antwerpen eindelijk opgelost.

1) Beerschot gaat in vereffening

2) Stad Antwerpen verbreekt de concessie en het Olympisch Stadion komt vrij op het Kiel

3) Den Bosuil wordt bouwvallig verklaard en kan afgebroken worden

4) Antwerp kan op het Kiel gaan spelen

5) De Sinksenfoor gaat naar de gronden van den Bosuil

6) Alle notabelen van Antwerpen hebben eindelijk hun parking op de gedempte Zuiderdokken

Antwerp United, here we come.

Wat kan het leven eenvoudig en mooi zijn. Tene Quod Bene.

Een wijze investeerder

Terwijl de andere 2 vennoten de kust (en de warme temperaturen, sic …) aan het verkennen zijn in Californië probeer ik hier investeerders te overtuigen om in ons project te stappen. Deze middag was het weer zover. Na een uur had mijn nochtans zeer intelligente vriend ongeveer begrepen waarover IrisPact zou gaan. Op onze website is het allemaal mooi samengevat op één scherm want iedereen kent mijn oneliner dat een bedrijf niets waard is als je het aanbod niet kan uitleggen op een bierkaartje. Het zou natuurlijk makkelijker zijn als ik een paar live-demonstraties kon geven op mijn iPhone. “Maak je geen zorgen Bruno”, klonk het plots. “Als je die prototypes zou gehad hebben dan was ik al te laat om te investeren. Want dan waren anderen me voor geweest”. Een schrale troost want het verhaal moet inderdaad nog korter en krachtiger. Tja, waar is de tijd dat een zekere Rudy Hageman met een powerpoint presentatie en zonder één lijn code bedrijven kon overtuigen afnemer te worden van software die nog diende ontwikkeld te worden? Het bedrijf noemde Real Software, de software was alles behalve real op dat moment. Met respect.

Goede raad van een goede maat

Het weekend gebruiken we steeds om bij te lezen. Want bijlezen is bijblijven. En regenachtige weekends zorgen voor nog meer leestijd. Vandaag was het weer zover; De Standaard, De Tijd, GVA, Trends, Knack, Sportmagazine en … ja zelfs De Zondag. Alleen Kerk & Leven heb ik niet gelezen. Maar daar ben ik nooit op geabonneerd geweest. Zouden die trouwens ook een iPad versie hebben?

Het meest heb ik genoten van de Levenslessen van Tony Mary in Knack. De acht dingen die Tony niet meer wil doen. Voor iedereen het lezen waard. Recht uit het hart. Geen blad voor de mond. Zoals ik hem ken. Deze perfect tweetalige Brusselaar zal nooit de titel van baron dragen want daarvoor heeft hij te dikwijls zijn juiste mening gezegd (lees … anderen op hun tenen getrapt) en dat wordt in een land dat aan elkaar hangt van compromissen (en niet van consensus) nooit in dank aanvaard. Maar voor mij is Tony een man uit één stuk, de eerste Vlaamse Baron. iemand met Ballen, Assertief, Rechtdoorzee, Objectief en een gezonde Narcist.

Ik onthoud vooral wat Tony vandaag wel zou doen. ‘Als ik vandaag aan het begin van mijn carrière zou staan, dan werd ik wellicht entrepreneur. Want kleine ondernemers kunnen wel nog een stempel op hun bedrijf drukken. Of misschien zou ik wel naar het buitenland trekken. Ja, dat zou ik doen. Hier is er toch niets meer’.

Deze week hebben we met drie IrisPact NV opgericht. En terwijl ik dit stukje hier schrijf zijn de twee andere medestichters in Los Angeles aan het bekomen van hun transatlantic. Want wij gaan ondernemen vanuit Vlaanderen met wereldwijde ambitie.

De onttroonde Koning der Koningen

De koning der koningen (sommigen noemden hem zelfs de zonnekoning) zit niet meer op zijn troon. Meer dan 25 jaar op de Belgische troon bij top ICT bedrijven zoals HP, Belgacom, KPN en Getronics. De langst zetelende lokale CEO in een globaal ICT-landschap. Recent nog een ‘Lifetime achievement award’ en in december een artikel in Trends over hoe hij Getronics – en gans België- op een nieuwe manier zou gaan laten werken in 2013. Een maand later was het zover. Niet Getronics maar Jean-Claude Van den Bossche kon op een andere manier gaan werken. Van de troon gestoten door zijn buitenlandse aandeelhouders en tijdelijk vervangen door een buitenlander die geen van beide landstalen spreekt.

Jean-Claude, “CloClo” voor de vrienden en vooral de vriendinnen, zit nog in onderhandelingen en kan er dus geen opinie over kwijt. Een moeilijke opdracht voor deze perfect tweetalige spraakwaterval die niet alleen in de Brusselse beau monde maar ook in Vlaanderen en Wallonië graag zijn uitgesproken mening én zichzelf etaleerde. Ter meerdere eer en glorie van zijn internationale werkgevers. Die, zonder deze oude Belg aan het hoofd, in ons land nooit zouden gestaan hebben waar ze nu staan.

Country Managers van beursgenoteerde ondernemingen hebben blijkbaar een beperkte houdbaarheidsdatum, hebben weinig impact in hun eigen bedrijf en zijn interim managers geworden. Maar is daar iets mis mee? Natuurlijk niet. ICT specialisten weten het al lang. Technologie heeft de wereld veranderd en zal dat blijven doen. Aan een zeer hoog tempo. Niet alleen rondom ons maar ook binnen onze eigen bedrijven. En dat betekent andere rollen. Ook voor een Country Manager bijvoorbeeld.

Op 9 mei 2002 vatte The Economist de problematiek al mooi samen in het “Country managers – from baron to hotelier” artikel.  Met Jean-Claude verdwijnt de laatste Belgische ICT baron. Ooit was het Belgische filiaal van IBM een prestigieuze beursgenoteerde NV maar vandaag prijkt de IBM BVBA in de Trends TOP20000 naast de BVBA’s van Cisco, HP en Oracle. De barons zijn inderdaad hoteliers geworden die de internationale strategie via welomschreven quantitieve en qualitatieve doelstellingen zo snel mogelijk uitvoeren.

Managers orakelen terecht dat het belangrijkste doel van een strategie de uitvoering is maar velen krijgen het blijkbaar moeilijk wanneer hun verantwoordelijkheid zich beperkt tot de uitvoering. Dan komen er plots de klachten over de kwartaal- of weekdruk, over het gebrek aan maneuvreerruimte en mogelijkheden tot innovatie. Nog nooit heb ik echter voetballers horen klagen over dezelfde fenomenen wanneer ze gedurende 90 minuten het verschil moeten maken op hun groene rechthoek. Country Managers zijn field captains geworden en moeten het spel maken op het veld. Niet meer in de bestuurskamers die al lang zijn afgeschaft. En voetbal speel je niet tot je pensioen. Toch niet in de Champions League.

Microsoft is het bedrijf dat het intelligentste anticipeerde op deze evolutie. Ooit was het bedrijf een PC software verkoper maar vandaag vermarkt Microsoft de meest complete software stack voor consumenten en bedrijven.  Daarnaast bezit het de grootste datacenters ter wereld. In juli 2000 circuleerde binnen Microsoft reeds een nota over de nieuwe rol van de country managers. Microsoft was in België een BVBA maar werd omgevormd tot een NV want alleen NV’s en niet BVBA’s worden in een lokale economie au sérieux genomen. En ik kan garanderen dat vele Raden van Bestuur in België een amateuristische speeltuin zijn vergeleken met het maandelijkse Microsoft business ritme en governance.  Met als uitschieter het Mid Year Review proces waar uitvoerende country teams en strategische business units elkaar open, eerlijk maar keihard confronteren op basis van objectieve data. Om vervolgens de uitvoering en/of de strategie bij te sturen.

In dit veranderende landschap moeten ICT bedrijven zich bezinnen hoe ze kunnen zorgen voor een duurzame lokale verankering. Het is duidelijk dat ze niet meer kunnen vasthouden aan –of terugvallen op- het lokale gezicht van het bedrijf. Maar hoe dan wel? Ze moeten eens kijken naar andere globale bedrijven zoals Deloitte, Ernst&Young, KPMG of PWC. Steeds ben ik onder de indruk van de wijze waarop zij het ‘Think Global, Act Local’ concept geimplementeerd hebben. Intern ijzersterke globale processen en lokaal geimplementeerd via een partnership model. Zo gaan de Deloitte partners op regelmatige basis in conclaaf om hun Chairman en CEO aan te duiden. Het lokaal leiderschap verandert en die vernieuwing inspireert iedereen maar ik kan je  garanderen dat alle Deloitte partners blijven zorgen voor verankering en continuïteit bij huidige en toekomstige klanten.

Conclusie? Via mijn goede contacten bij het hof zal ik CloClo dus voordragen als baron want zijn madame verdient deze honneur na zoveel eenzame dagen. Maar voor alle anderen is mijn loopbaanadvies zeer eenvoudig. Als je –gedurende een paar jaar- plezier wil maken ga dan het filiaal leiden van een ICT-multinational. Altijd een klant of een (vakbonds)medewerker te vinden die je gelukkig kan maken. Als je echter het verschil wil maken in een ICT-multinational opereer dan vanuit het hoofdkwartier. Daar wordt al jaren het échte beleid gemaakt. Niet in België. Vraag maar na bij Opel, Ford en binnenkort … Volvo.

(Deze bijdrage verscheen op 10 mei 2013 als column in DataNews onder dezelfde titel)

Over BVBA’s en NV’s

Even ter verduidelijking. Het is niet Bruno Segers maar de BVBA All Together die betrokken is bij de oprichting van IrisPact NV.

Het is nooit te laat om te starten

Vandaag is het dus zover. Naar de notaris. Niet in Antwerpen, niet in Brussel, maar in … Genk. Er zijn immers een aantal zeer goede redenen om in België een bedrijf met globale ambities te starten vanuit Limburg. Daarover later meer.

Het wordt een NV, geen BVBA. De uitleg daarvoor staat in de Data News column van vrijdag 10 mei. En in volgende blogs leg ik wel uit waarom het boekjaar start per 1 april en de jaarlijkse Algemene Vergadering plaatsvindt op 21 juni. Allemaal wel doordacht.

Oh ja, de naam? IrisPact. Geschreven op deze manier maar uitgesproken als “I respect”. Want op het wereldwijde web dat 20 jaar geleden als free en open werd aangekondigd vanuit het Europese CERN in Geneva is er vandaag dringend wat meer respect nodig. Van bedrijven voor mensen en van mensen voor bedrijven …

You can take the girl out of Limburg but you can’t take Limburg out of the girl

Altijd leuk om horen wanneer je mensen zoekt om vanuit Limburg een bedrijf te starten met wereldwijde ambities. Er zijn honderd goede redenen om hier te starten in Limburg maar er zijn duizend redenen om zo snel mogelijk buiten de grenzen te gaan. Daarvoor zoeken we overal ter wereld sympathisanten met de juiste roots. En als global companies zoals Opel, Ford en binnenkort Volvo Vlaanderen toch verlaten wordt het dringend tijd dat we vanuit Vlaanderen bedrijven starten met globale ambities.

Wat heb ik gemeen met Patrick Vanoppen?

Ja, inderdaad. We zijn beide Beerschotsupporter, ondernemer en … zoeken 3 miljoen euro. Patrick om de schulden van het verleden weg te werken, ik om toekomstige investeringen te verantwoorden. Terwijl de eerste constant moet uitleggen waarom hij schulden heeft (want het geld dient vooral om die put te delven) mag ik iedere keer uitleggen wat ons bedrijf met het geld gaat doen, welke nieuwe producten en diensten we op de markt gaan zetten. In de gesprekken van Patrick gaat het helemaal niet meer over Beerschot maar over de schulden van Beerschot. In onze gesprekken gaat het steeds over het startende bedrijf en het daarmee samenhangende plan. Toch hebben we nog een andere zaak gemeenschappelijk; we krijgen het geld niet van bedrijven maar wel van mensen. En dat wordt bij startups soms vergeten zoals duidelijk aangegeven in dit artikel over VC Firms en VC Partners.

Over state-of-the-art, fit for purpose, good enough en … Saartje Vandendriessche

Zeker in een techno startup kan de rol van technologie nooit onderschat worden. Maar al te dikwijls wordt technologie overschat ipv onderschat. En krijgt het al te dikwijls een té belangrijke rol toegedicht. Want voor elk probleem is er een oplossing nodig en daarin is technologie belangrijk. Toch is technologie al te dikwijls een oplossing op zoek naar het juiste probleem met als resultaat dat vele starters zich vastrijden in het mulle zand omdat ze verliefd zijn geworden op de techno en blind geworden voor het probleem.

Het probleem dat we met onze onderneming willen oplossen kennen we al een tijdje en wordt hoe langer hoe duidelijker. Niet alleen voor ons maar ook voor allen rondom ons. Elke dag vind je zelfs één of meer artikels die de vinger weer eens op de open wonde legt. Neen, het gaat niet over onze staatsvorm, overheidsschuld of productiviteit. We vertellen het later wel. De hamvraag blijft welke technologie je nodig hebt om het probleem op te lossen.

En dan vallen de buzzwords. Moet het ‘state-of-the-art’ of ‘good enough’ zijn? De voorbije weken heb ik echter een nieuw criterium gehoord. ‘Fit for purpose’, een begrip dat blijkbaar uit de kwaliteitszorg komt. In het Nederlands klinkt het allemaal veel beter. ‘State-of-the-art’ is het neusje van de zalm, ‘good enough’ is goed genoeg (sic …) en mijn vrije vertaling voor ‘fit for purpose’ is … het doet wat het moet doen. Zo eenvoudig is het allemaal.

Vooral ‘state-of-the-art’ is één van de meest overroepen begrippen in het techno wereldje. Ooit praatte ik met een beroemde Vlaamse fietsenmaker die apetrots was over zijn ‘state-of-the-art’ racefietsen. De vergelijking met Formule 1 racewagens viel want de tweewielers werden aangeprezen op basis van luchtweerstandscoëfficiënten die in heuse windtunnels werden opgemeten. Toen ik de man vertelde dat in een Ferrari bolide de bestuurder in de wagen zat maar in zijn geval op de fiets viel zijn mond open. In tegenstelling tot een wagen wordt de luchtweerstandscoëfficiënt van een fiets immers grotendeels bepaald door wie erop zit. Stop dus met racefietsen te promoten als state-of-the-art maar zet alle wielertoeristen van België in een windtunnel vooraleer ze hun volgende fiets kopen.

‘Good enough’ is natuurlijk niet goed genoeg. Dus gaan we voor een ‘fit for purpose’ met onze technologische keuze. Niet omdat het een compromis is maar omdat technologie gewoon moet doen wat het moet doen. Niets teveel, niets te weinig, gewoon op de meest eenvoudige en goedkope manier het probleem oplossen. Zonder franjes, degelijk …. technologie die probleemloos ons probleem oplost.

Oh ja, en wat heeft dat nu allemaal te maken met Saartje Vandendriessche? Zeer eenvoudig. Zaterdag laatstleden nam ikzelf met vele andere wielertoeristen deel aan de Flanders Classis Editie van de Scheldeprijs hier in Schoten. Iedereen vertrok op zijn/haar ‘fit for purpose’ fiets wanneer het hem/haar uitkwam en op zijn haar/tempo. Juist voor de bevoorrading halfweg kwamen de eerste krampen. En dan word je op hetzelfde moment rustig voorbijgepeddeld door Saartje Vandendriessche en haar vriendin die minstens een kwartier later vertrokken waren. De conditie van deze dames is dus ‘state-of-the-art’ en bij mij was het plots ‘good enough’. Bij deze mijn dank aan mijn fietsmakkers om mij de volledige terugweg uit de wind gezet en geduwd te hebben. Toen we terug binnenkwamen was Saartje en haar vriendin echter al lang verdwenen.

Doing the right things in the right way at the right time

Deze slogan kennen we allemaal maar passen we het daadwerkelijk iedere keer toe?

Binnen een startup is focus het belangrijkste en ik vertelde al verschillende keren dat het belangrijker is een aantal dingen niet te doen dan een aantal dingen wel te doen. Tijd is het enigste wat we echt onder controle hebben en daarom is het zo belangrijk dat we de juiste dingen op de juiste manier op het juiste moment doen.

Deze grondregel hebben we in onze spiegel gegraveerd maar vandaag en gisteren kregen we weer even het deksel op de neus. Via een variante op bovenstaand thema. Als je een verhaal vertelt of een ‘pitch’ doet is het immers ook belangrijk dat we het juiste verhaal binnen de toegemeten tijd aan de juiste doelgroep kunnen doen. En dat is niet eenvoudig. Vooral inleven in de doelgroep … Is het een toekomstige klant of een toekomstig personeelslid? Is het een toekomstige financier of een bankier? Is het een venture capitalist of een business angel? Is het een techneut of een business person? Is het een man of een vrouw? Heeft hij/zij ons al gezien of nog niet? Is er veel of weinig tijd?

Inleven in de doelgroep is dus helemaal niet eenvoudig en deze ochtend heb ik weer vastgesteld dat je nooit te oud bent om te leren. Gelukkig was de namiddag iets beter. Met mijn elevator pitch over “I ‘ve always up-to-date information on all my devices and I can update and synchronize all my information anytime, anywhere and on every device” maakte ik meer indruk. Ik gebruik immers Evernote en Dropbox op mijn iPhone, iPad en MacBook Air. Always synchronized and backed up via the cloud. En ik ben steeds in de zevende hemel dankzij deze 2 concepten; Evernote voor mijn notities, Dropbox voor mijn files. Een leuk trio.