Beste vrienden en vriendinnen,

 

Mijn auto, mijn leven

 

In mijn vorig leven als Regionaal Directeur Noord-Europa gooide ik ooit op 1 april de stok in het hoenderhok van de ‘corporate car policy’ door aan te kondigen dat we een softwareproject hadden afgesloten met de Lada fabrieken in Rusland. Bij gebrek een cash had men daar voorgesteld de Notes software licenties te betalen met een aantal Lada wagens (waaronder zelfs sportmodellen). Vanuit het management hadden we daarom besloten de aanschaf van nieuwe leasewagens uit te stellen in afwachting tot de uitputting van deze Lada stock. Zo goed als alle medewerkers hadden de grap doorzien maar in Zweden was er toch een consultant naar zijn manager gestapt om die attent te maken dat dit ‘niet conform de car policy’ was.

 

Verkopers en wagens, het is een apart verhaal. De meeste verkopers hebben immers een hoog macho gehalte en dat uit zich steeds in de aankoop van de nieuwe wagen. Je mag een verkoper klanten afnemen, je mag een verkoper zijn target verhogen, je mag een verkoper 25 uur per dag laten werken maar 1 ding mag je zeker niet doen; de car policy wijzigen. Verkopers kennen niet al hun producten en prijzen, ze kennen niet alle behoeften van de klanten, ze kennen niet alle persoonlijke voorkeuren van hun beste contacten maar de car policy kennen ze van binnen en van buiten, van voor naar achter en andersom.

 

Verkopers staan scherp bij het afsluiten van het boekjaar én bij het aanschaffen van hun nieuwe wagen. Want dan wordt de verkoper plots inkoper en gaat hij al de ervaringen en frustraties projecteren op de arme wagenverkoper. Er is niets zo ondankbaar voor een verkoper dan iets te moeten verkopen aan een andere verkoper. Een wagen verkopen aan een verkoper uit de ICT-sector is bijna een mission impossible. Ooit heb ik een verkoper de laan uit gestuurd omdat die tijdens een bepaalde week meer tijd had gespendeerd bij verschillende BMW garages dan bij zijn klanten. Alle BMW garages in het Brusselse wisten op dat moment wat het bedrag van de Lotus (zeker niet de wagens, niet het toiletpapier, niet de koekjes maar de spreadsheet software – nvdr) car policy was en waar men –al dan niet gratis- luxe velgen ging opleggen op het moment van bestelling.

 

Lange inleiding voor een kort verhaal. Deze ochtend reed ik even op en neer naar Mercedes Brussel, naar onze contactpersoon voor de bestelling van mijn nieuwe wagen. Vincent toonde de offerte van mijn vorige wagen en –op basis daarvan- had ik op 15 minuten een offerte voor een nieuwe wagen. Een Mercedes met een stuur en 4 wielen. De rest van de tijd hadden we een leuke discussie over alle Microsoft verkopers die de voorbije maanden ook bij Vincent zijn geweest. Ik heb nog nooit zoveel leerzame feedback gekregen over onze commerciële mensen. Als ik die opdracht geef aan een externe consultant dan betaal ik me blauw. Nu krijg ik het gratis en voor het uitgespaarde bedrag kan ik weer wat opties toevoegen aan mijn wagen. Leve de car policy.

 

Tot morgen !

 

Bruno Segerssegers_bruno@hotmail.com

Schoten

13 juli 2006 22:00

 

PS Jaren geleden op een vrijdag de 13de werd ik ’s avonds laat -juist geland in Brussel vanuit Helsinki en tegen 176 km/uur onderweg naar huis- even tegengehouden door een blauwe lamp. Mijn rijbewijs was ik kwijt, ik heb me blauw betaald en mijn persoonlijke car policy is sindsdien gewijzigd.