Beste vrienden en vriendinnen,  

Zagen over feestdagen

Ik weet niet hoe het bij andere families verloopt maar de vergrijzing van de maatschappij heeft bij de familie Segers – De Groot tot gevolg dat het vastleggen van het dagprogramma van een feestdag aardig wat discussie uitlokt bij Hans, Nils, Ingeborg en mezelf.

Beide komen we uit relatief kleine families. De beide grootouderparen stellen het uitermate wel en –in lijn met de traditie- wordt men verwacht op feestdagen. Er is echter maar 1 Kerstnacht of –dag, 1 Nieuwjaarnacht of –dag, 1 Pasen etc … En dan hebben alle schoonbroers ook nog soortgelijke uitdagingen met hun resp. aangetrouwde families. Daarnaast vergeet ik nog even de lieven van de ouder wordende kinderen. Kortom, U begrijpt het al en U hoeft ook geen statisticus te zijn om te beseffen dat niet alleman op alle plaatsen tegelijkertijd kan zijn. Maar aangezien flexibiliteit afneemt met de ouderdom heeft onze vergrijzende bevolking het daar soms toch wat moeilijk mee.

Vandaag was het weer zover. In het Antwerpse wordt Moederdag traditioneel gevierd op 15 Augustus en hadden we weer een ‘compromis’ programma uitgewerkt. ’s Ochtends vertrokken aan zee, een lichte maaltijd met een deel van de schoonfamilie op de middag en een iets zwaardere maaltijd met een deel van de familie ’s avonds. Ik kon op het gezicht van moeder en schoonmoeder lezen dat ze betreurden dat de familie weer niet volledig was … Tja, met alle respect, da’s statistisch zo goed als onmogelijk.

Aan alle senioren slechts 1 advies; Carpe Diem, pluk de dag, maar niet allemaal samen dezelfde dag alstublieft. Als de senioren niet van alle dagen feestdagen maken dan zullen de junioren van alle feestdagen zaagdagen maken en dat is nooit de bedoeling geweest. Bovendien gaat de horeca ook niet kwaad worden als ze een Moederdagmenu ook op andere dagen kunnen serveren.

Tot morgen !

Bruno Segerssegers_bruno@hotmail.com

Schoten

15 augustus 2006 23:55

PS Ik ga slapen, bij mijn echtgenote, voor haar was het ook Moederdag maar dat vergeten grootouders wel eens. De zonen gelukkig niet.