Beste vrienden en vriendinnen,

 Maak eens wat meer tijd om te eten

Jaren geleden –toen de IT markt nog in de kinderschoenen stond- werd er aardig wat afgegeten ’s middags en ’s avonds. Ik herinner me Digital verkopers die na een middaglunch geen afspraak meer boekten omdat dat toch geen zin meer had en bij Wang ging er destijds een verhaal van een verkoper in de overheidssector die onkostennota’s had die zo hoog waren als een bestelbon. Waarschijnlijk een beetje overdreven want in die tijd kostte het meest eenvoudige computersysteem al enkele miljoenen Belgische franken. Toch waren IT-verkopers voedsel- en wijnkenners bij uitstek.

Er werd niet alleen gelunched met klanten en prospects maar ook met collega’s. Een middagpauze van 12 tot 2 behoorde tot de meest normale zaak van de wereld. De combinatie van onze bourgondische eetcultuur en de vette marges in de beginjaren van de computerindustrie hebben de horeca in de rand van Brussel geen windeieren gelegd. De tijden zijn veranderd, de marges zijn verminderd en vooral het feit dat een aantal Belgische computerbedrijven –tijdelijk of definitief- werden opgeslorpt in een Benelux structuur hebben ervoor gezorgd dat er zo goed als geen eetcultuur meer is in de Belgische computerindustrie.

Na mijn tijd bij Digital en Oracle startte ik in 1990 het Belgische Lotus filiaal dat rapporteerde aan Nederland. Mijn manager in Nederland viel van haar stoel toen ze mijn eerste onkostennota zag. En ik viel van mijn stoel toen ik op het Benelux hoofdkwartier in Nederland kennismaakte met het ‘broodje bal’ of  ‘glaasje karnemelk’. Er is geen betere manier om een Belgische klant kwijt te spelen dan hem mee te nemen voor een bedrijfsbezoek incl. lunch in Nederland.

Naast het verdwijnen van de eetcultuur zorgt de snel veranderende maatschappij nog voor een veel erger fenomeen; mensen maken geen tijd meer om (samen) te eten. Broodjes- en andere fast-foodzaken (al dan niet met gezonde slaatjes) doen gouden zaken maar ik betrap tegelijkertijd meer en meer medewerkers die broodjes, pasta’s en slaatjes verorberen boven hun toetsenbord terwijl ze rustig doorwerken. Niet alleen slecht voor het toetsenbord maar zeker slecht voor de gezondheid.

Daarom 1 van mijn goede voornemens van het nieuwe werkjaar; wat meer tijd maken om te eten en te praten. Deze middag een uiterst zinnige werklunch gehad in het Brusselse met mijn assistente; over het werk, over het leven, over van alles en nog wat. Je kan op geen betere manier starten. En vanavond een etentje in het Gentse met mijn tandartse want dat hadden we afgesproken na de zeer intense behandeling van het voorbije jaar. Op 12 maanden ben ik minstens 10 maal op consultatie geweest en iedereen weet dat je bij een tandarts weliswaar je mond open doet maar geluid komt er nooit uit. Ook dat gesprek was –na zoveel maanden- zeker de moeite waard.

Vraag me echter niet meer wat ik ’s middags en ’s avonds gegeten heb; het was immers niet het eten maar wel het gesprek dat de qualiteit van de tijd bepaalde.

Tot morgen !

Bruno Segerssegers_bruno@hotmail.com
Schoten
23 augustus 2006 23:15

PS Hoe gaat het, Bruno ?”. “Mager en gezond, zoals de marges in de sector”, zal echter steeds mijn standaard antwoord blijven.