Het overkomt ons allemaal, ’s ochtends op de radio een lied horen dat je voor de rest van de dag niet meer loslaat. En plots is het alsof de volledige dag bepaald wordt door deze ochtendtonen; Perfect Day van Lou Reed, een klassieker uit zijn album Transformer van 1972 :

Oh it’s such a perfect day,
I’m glad I spent it with you.
Oh such a perfect day,
You just keep me hanging on,
You just keep me hanging on.

Vandaag leef ik inderdaad op een wolk omwille van de vele positieve adrenalinestoten die me door alles en iedereen ongevraagd worden toegediend. Waar heb ik deze perfecte dag aan verdiend?

De ochtend startte met een onschuldige chocolade kerstman tijdens een vergadering bij een bedrijf dat de max kan worden in de dingen die ze doen. Later in de ochtend een ongepland bezoek aan het ouderlijke huis en vader die erop stond dat ik een geschenkverpakking Maredsous bieren meenam omdat hij ‘alleen maar Westmalle Tripel drinkt’. Tegen de middag de thuislevering van een kerstpakket met betere wijnen, een ongevraagd geschenk van een bedrijf waar ik gewoon probeer mijn verantwoordelijkheden op te nemen.

Na de middag neem ik tijd om wat te lezen en te ontdekken dat DataNews mijn vertrek bij Microsoft belangrijk genoeg vond om het in hun 2006 jaaroverzicht op te nemen en zelfs voor een expliciete vermelding te zorgen in het editoriaal van nr. 43 van vandaag. En over blogging gesproken. 2006 is ook het jaar waarin Microsoft en zijn Belgische country manager afscheid van elkaar namen en Bruno Segers een (sterk) merk werd. Daarna ook een verwijzing naar het feit dat ik alleen maar tevreden ben wanneer iedereen uit de bol kan gaan. Managing to Have Fun is inderdaad één van mijn lievelingsboeken.

Maar het meest heb ik genoten van het interview met Hilde Van Brempt die in dezelfde DataNews zegt dat ze heeft gevonden wat ze graag doet; zichzelf zijn en zichzelf ontwikkelen als vrouw, als moeder van 2 kinderen en als researcher bij de Universiteit Antwerpen Management School. Hilde was één van de Microsoft topmedewerkers en –managers maar maakte een bewuste keuze na 15 jaar in de ICT-sector waarvan 10 jaar bij Microsoft. Het artikel is het lezen waard, zeker voor volgende uitspraak die meer dan boekdelen –en meer dan de waarheid- spreekt over de ICT-sector. Er lopen veel ego’s rond in de ict-wereld. Zowel bij de leveranciers als in de it-departementen bij eindgebruikers. Er heerst een machocultuur, een vrouw zal zich daar minder op haar gemak voelen. Zelf heb ik er nooit een probleem mee gehad, maar het zou goed zijn mochten meer vrouwen de weg vinden naar de ict-sector. Ik ben ervan overtuigd dat een grotere vrouwelijke inbreng zou helpen om de kloof tussen it en business beter te overbruggen. Dat zijn spijkers met koppen want Hilde heeft gelijk.

Aan alle machos die rond dit uur van de dag nog aan het werk zijn in de (ict) sector even volgende duidelijke boodschap. Het is 19 uur en de dag zit erop, ga naar huis of naar 1 van de vele leuke kroegen in Brussel, Zaventem of Diegem want besef dat the only person who always got his work done by Friday was Robinson Crusoe. We werken om te leven maar we leven niet om te werken.

En dat ga ik nu ook doen want de laatste attentie van vandaag kwam van echtgenote Ingeborg die me ongevraagd heeft uitgenodigd voor een 2-persoons etentje. En dat is na een perfect day de perfecte start van een perfect weekend :

Just a perfect day,
Problems all left alone,
Weekenders on our own.
It’s such
fun.

segers_bruno@hotmail.com – Schoten – 15/12 – 19:00