Gisteren sloeg het ontslag van topman John Dejaeger van BASF Antwerpen in als een bom. Vandaag neem ik de krantencommentaren door en bekruipt me een ‘déjà vu’ gevoel zoals het mij persoonlijk ook overkwam op die andere vrijdag in september.

Zoals bij MSFT was er bij BASF ook geen enkel vuiltje (jaja, zelfs in een chemiebedrijf) aan de lucht en kwam het vertrek van de CEO totaal onverwacht. En aardig wat andere parallellen. Dejaeger voerde BASF naar een recordomzet en –winst. Hij hield ook de investeringen op peil in Antwerpen. De voorbije weken was hij echter niet te zien op de verschillende bedrijfsafdelingen. Plots verschijnt er een buitenlander om aan de kaderleden mee te delen dat Dejaeger het bedrijf verlaat. Nadien volgt een elektronische mededeling. De topman is helemaal niet ziek en dat Dejaeger al een hogere functie op het oog zou hebben wordt ten zeerste betwijfeld. De man leefde de jongste maanden immers uitsluitend voor BASF. Voor de personeelsleden bij de grootste chemiegroep van België blijft het voorlopig gissen naar de drijfveren en toekomstplannen van hun baas. Wel klinkt het dat de nieuwe en meer beperkte top selectiever zal omspringen met externe contacten. Een zweem van kritiek op de talrijke publieke ‘rechtaan rechtuit’ verklaringen van Dejaeger ?

Dejaeger zoekt een nieuwe uitdaging op breed maatschappelijk vlak of in een economisch-industriële context’, heet het nu plots en John is niet bereikbaar voor commentaar. Amerikaans of Duits, IT of chemie, lokale produktie-entiteit of lokaal sales en marketing filiaal … volgens mij krijsen de regionale zeemeeuwen overal op dezelfde manier en hecht de top in het globale hoofdkwartier nog steeds meer geloof aan hun verhaal dan aan het verhaal van het lokale management dat dagelijks met de 2 voeten op de grond en in de …. staat.

Va bene John, zodra je zin hebt spreken we af voor een bolleke in Den Engel. Of gaan we samen potten breken bij VOKA Antwerpen.

segers_bruno@hotmail.com – Schoten – 13/01 – 21:30