De gastheer zag eruit als een Londense lord en opende zelf de deur van een statig herenhuis in het zuiden van Brussel. Samen met zijn echtgenote had hij 7 captains en hun partner uitgenodigd voor een culinaire cruise in een stijlvol interieur. Zoals steeds was er 1 captain te laat maar hem trof geen enkel verwijt want op zijn boot zijn er al een hele tijd problemen met de vertrek- en aankomsttijden.

Na een hartelijke verwelkoming en aperitief nam de mecenas zelf het woord tijdens een korte tafelrede. Hij sprak kordaat over de vele veranderingen die hij de voorbije 50 jaar had ondergaan en het feit dat al deze veranderingen steeds verbeteringen waren geweest. Van onder zijn bril keek hij recht in de ogen van zijn frivole partner die het levende bewijs is van deze stelling want ondanks alle veranderingen van de voorbije jaren ziet deze bevallige dame er elke dag beter, jonger en mooier uit. Toch maakte de mecenas zich zorgen over de veranderingen. Aan tafel zaten immers 4 captains uit de ICT-industrie die omwille van hun liefde voor België en voor de sector de voorbije 6 maanden door hun resp. rederijen van boord waren gezet omdat ze eerder hun lokale koers dan de uitgestippelde koers van de rederij wilden varen. Alle 4 dus werkloos en geen enkele waarde meer voor de samenleving maar toch wilde de mecenas begrijpen wat er allemaal aan het gebeuren was in de woelige ICT-industrie. Daarom had hij tevens een 3tal eminences grises uitgenodigd die even bezorgd waren als de gastheer over hoe België zou kunnen overleven en een stempel zou kunnen drukken in de kenniseconomie van de toekomst.

Het vele gangen menu en de bijbehorende wijnen zorgden voor geanimeerde discussies, uitspraken en informatie waar onderzoeksjournalisten zouden op kicken. Niet alleen Humo en Trends maar ook Bruno’s BlogBoek zou een week kunnen leven van het materiaal dat daar boven tafel kwam. Op roze balletten danseressen na waren alle ingrediënten aanwezig. Toch heb ik uit respect voor de mecenas, zijn 3 eminences grises en mijn 3 collega’s  ICT-captains een harde autocensuur toegepast. Een journalist misschien wel maar een blogger zal nooit het geschonken vertrouwen misbruiken. Discretie moet kunnen. Zelfs in de meest verleidelijke omstandigheden. Vriendschap en levenskwaliteit primeren, sensatiezucht en hoge blogleescijfers zijn irrelevant.

Toch geraakten de gemoederen gisterenavond verhit en zoals steeds werden de afwezigen onder vuur genomen. “Wanneer gaat het VBO nu eens haar verantwoordelijkheden nemen ? Het Verbond van Belgische Ondernemingen ? Ondernemingen ? Neen, het zijn niet de grote ondernemingen maar de zelfstandige ondernemers die innoveren en echt ondernemerschap tonen. Kleine startende bedrijven hebben hulp nodig. Niet de mastodonten”. “En Agoria, wanneer gaan die nu eens iets zeggen ? De federatie van de technologische industrie ! Dat zal wel, nog altijd metaal en staal maar uit hun pijp komen voor kennis en bits dat is een ander verhaal”. “Oh ja, en dan de ambtenaren en politici die in rokerige Brusselse salons of hoog boven de grond in Antwerpse boerentorens debatteren over de toekomst van België. Het manifest of het anti-manifest. Maar op de barricades vechten tegen de multinationals om kennisjobs in België te houden of te creëren ? Dan zie je ze niet.”

Bijna waren we vertrokken voor een nachtelijke betoging met 4 door de straten van Brussel maar een eminence grise uit de verzekeringssector kon tijdig het opkomende ontij keren. Als 4 captains of ICT-industry aan lager wal zijn we immers niet meer verzekerd voor alle brokken die we maken. Het was ooit anders …

Bruno SegersBOA Constructor – Schoten – 16/02 – 23:30