Ooit begon ik te bloggen als CEO. Gewoon voor de fun, om dagelijks mijn gedachten wat te ordenen, kortom wat ‘mental fitness’. De ene gaat joggen, de andere gaat bloggen. De ene wordt lichamelijk fitter, de andere wordt geestelijk fitter. Bloggen is voor mij mentaal joggen.

Tot verleden week iemand tijdens een publiek debat over bloggen zich negatief uitliet over het feit dat een CEO dagelijks 30 minuten van zijn dure tijd zou besteden aan het nutteloze en overbodige bloggen. Ik wou niet op de discussie ingaan want op basis van de vele reacties tussen 1 april 2006 en 8 september 2006 weet ik maar al te goed dat mijn CEO blog enorm heeft bijgedragen tot het geven van een menselijk gezicht aan Microsoft in België. En sindsdien ben ik het blijven doen. Je pense, donc je suis, Cogito Ergo Sum en in dezelfde lijn ‘I blog, so I am’. Wie niet blogt bestaat niet op het internet. Neem even de proef op de som en tik uw naam als zoekstring in Google.

En over die 30 minuten dagelijks bloggen van een CEO ? Ik begrijp niet dat een buitenstaander daar een oordeel over kan hebben. Ik ken immers CEOs die hun dure tijd besteden aan golfen, voetballoges bezoeken, beleggen, joggen, etentjes, vriendinnen, nutteloze meetings of het schrijven van interne memos die door niemand gelezen worden. Maar iets bloggen ? Hoe durf je …

Voor alle CEOs en managers die niet durven bloggen heeft Dilbert echter de oplossing.