Van leerling naar student … Samen met 163 anderen studeerde jongste zoon Nils af aan het Sint-Michielscollege in Schoten. Tijdens de proclamatie vanavond stel je als ouderpaar nog maar eens vast hoe mooi al die kinderen intussen opgegroeid zijn en hoe verschillend al die andere leeftijdsgenoten verouderen. De ene wordt dikker of dunner, de andere wordt grijzer of kaler, nog een paar komen met een andere partner en tenslotte een paar enkelingen die helemaal niet veranderen. En van ouders die je al sinds lange tijd kent is het steeds mooi om zien hoe sterk de achttienjarige zoon of dochter gelijkt op de achttienjarige vader of moeder van toen. Jan Theys had kunnen scoren met zijn “De tijd van toen”. Zo liep ik Luc en Franky tegen het lijf. 30 jaar geleden studeerden we samen af op het Sint-Jan Berchmanscollege en stonden we op een soortgelijke proclamatie in Merksem. Luc werd zelfstandig kinesist en is actief betrokken bij voetbalclub Antwerp. Franky werd jurist en is één van de drijvende krachten binnen de lokale SP.a afdeling. Ze staan allebei in het rood nu en ik kon het weer niet laten te stellen dat ‘den SP.a’ sneller zal recuperen als ‘den Antwerp’.

De serieuze woorden kwamen echter van Eric Seghers, prior van de abdij van Averbode. Een jonge kerel die liever pater werd dan bankdirecteur, die elke week minstens een keer preekt en dus een ‘prooven-speech-track-record’ heeft. De wijze man begon met een citaat en dat vind ik altijd zwakjes. Citaten zijn er immers alleen maar om inspiratieloze mensen te inspireren. Einde citaat. Hij startte echter met een prachtig citaat van Antoine de Saint-Exupery. “Als je een schip wil bouwen, beveel de mensen dan niet om hout te verzamelen, verdeel het werk niet voor hen, geef geen orders. Nee, leer hen te verlangen naar de onmetelijke uitgestrektheid van de zee”. Laat ons dus creativiteit stimuleren en buiten vaste kaders durven denken. Ik ben benieuwd wat er met deze 164 jonge talenten gaat gebeuren en waar ze zullen zijn en wat ze zullen doen wanneer ze binnen 30 jaar samen met hun nageslacht op een soortgelijke proclamatie zullen staan. Ik hoop dat ze allemaal verder studeren, iets leuks studeren en regelmatig blijven bijstuderen en bijleren in deze snelveranderende kennismaatschappij. Maar hoeveel kinderen zouden door hun ouders al niet geduwd zijn in een bepaalde richting, op een bepaald schip, zonder dat ze op deze cruciale leeftijd even kunnen verlangen naar de uitgestrektheid van de zee ?