Geachte heer Moolenaar,

Het is intussen maandag 15 oktober. The day after …

Hoe men ‘het’ gaat noemen in de geschiedenisboeken is nog niet duidelijk maar het zal heel waarschijnlijk iets worden zoals “zwarte zondag”. Gele zondag klinkt wat teveel CD&V, “zwart-gele zondag” klinkt iets beter. Daar hou ik wel van want vandaag heeft Simikos, mijn favoriete voetbalploeg, met 5-1 gewonnen. In het niet-betaalde amateurvoetbal. Maar dat haalt nooit de voorpagina of het editoriaal van uw kwaliteitskrant.

De kiezer heeft dus gesproken. En in een democratie verdient dat alle respect.

Zaterdag laatstleden sprak u in uw standpunt in Gazet van Antwerpen over “een laffe schandvlek op een mooie campagne“. En ik voelde me ‘gepakt’. Want, en ik citeer,

“Ik weet niet precies wie hierachter zit, want met uitzondering van ‘woordvoerder’ Bruno Segers, de voormalige CEO van het IT-bedrijf RealDolmen, willen de bezorgde ondernemers zichzelf niet bekendmaken. Maar ik zou de bewuste mensen toch graag enkele signalen geven. Eén: als je in onze democratie je stem wil verheffen, doe het dan openlijk en niet anoniem. Dat is laf. Het argument dat de boodschap belangrijker is dan de boodschappers, vind ik belachelijk. Twee: als je denkt het beter te weten, word dan lid van een partij, stel je kandidaat voor een plaats op de lijst, zorg dat je verkozen raakt en probeer de wereld te verbeteren. Dàt zijn de spelregels in ons systeem. Ik wil daaraan toevoegen dat nog slechts heel weinig zakenlui zijn geslaagd in de politiek.”

is geen commentaar die mijn moeder, mijn echtgenote of zonen zouden verwachten over iemand die al jaren probeert “zijn best te doen” in deze maatschappij. Als burger en als bedrijfsleider …

Ik ben het immers beu dat politiek marketing geworden is en dat marketing politiek geworden is. Het werd zelfs nog erger toen enkele jaren geleden marketeers plots “authenticiteit” begonnen prediken. Ik ga hier niet uitwijden over de impact van besluiteloosheid en complexiteit op het bedrijfsleven want ik wil het zeer eenvoudig houden. Mij gaat het intussen over échte woordvoerders en échte politici.

Een week geleden -niet eerder- werd ik gecontacteerd door enkele bezorgde Antwerpse burgers en bedrijfsleiders. Die oprecht bezorgd waren en die mij hun verhaal vertelden. Zij wilden anoniem blijven omdat zij vonden dat hun boodschap belangrijker was dan hun persoon. Dat sierde hen en daarom nam ik de uitdaging aan om hun woordvoerder te zijn. Want de boodschap primeert.

Vele politici (Elio, Wouter, Alexander, Bart, Patrick en anderen) gingen in het verweer onder het motto dat anoniem niet kon. Mag ik diezelfde politici en uzelf erop wijzen dat gisteren -op 14 oktober- kiezers ANONIEM hun stem hebben gegeven aan het programma van diezelfde politici?

Mag ik u erop wijzen dat het vanaf 15 oktober uw verantwoordelijkheid is om deze politici te confronteren met de uitvoering van hun programma’s? Want het is aan deze politici waaraan de kiezer gisteren zijn/haar stem anoniem gegeven heeft …

Democratie bestaat immers uit het gegeven dat mensen anoniem hun stem geven aan anderen voor een programma en dat die anderen dat programma-en geen ander programma- uitvoeren. Zonder compromissen.

Kan de media eindelijk werk maken van ‘follow-up’ ipv ‘stemmingmakerij’ ?

De woordvoerder van de bezorgde Antwerpenaars.

PS geachte heer Moolenaar, u zal het zich waarschijnlijk niet herinneren; wij hebben elkaar tweemaal ontmoet. Tweemaal was u in het gezelschap van Patrick Janssens …  Waarvan akte.