Blijkbaar heb ik iets met gemeenteraadsverkiezingen. Of heb ik een cyclus van 6 jaar?

In september 2006 werd de belgische deur dichtgetrokken bij Microsoft en kwam ik met mijn blog terecht in woelige Antwerpse toestanden. Lees maar even na op www.brunosegers.com, maand oktober 2006. Toen werd SP.A plots marketing en kregen kandidaat burgemeesters presidentiële allures. Alleen Obama deed enkele jaren later beter.

In oktober 2012 trok ikzelf de deur dicht bij RealDolmen en kwam ik zonder blog maar met dank aan de pers weer terecht in woelige Antwerpse toestanden. En heb ik nergens geen politieke vrienden meer omdat ik vond dat dit land een praatbarak geworden is waar niets meer beslist wordt en waar ondernemen plots een politiek statement geworden is.

Maar daar gaat het even niet over.

Want het wordt tijd om te spreken. Wanneer mensen starten in nieuwe verantwoordelijkheden klinkt het dikwijls “wacht tot binnen 100 dagen” omdat men zich –terecht- eerst wil verdiepen in de materie. Intussen heb ik geleerd bij een vertrek te zwijgen en dat gedurende minstens 30 dagen. Want de eerste versie van de afscheidsbrief komt uit het hart terwijl de finale versie eigenlijk uit het hoofd moet komen. Met heel veel intellect en veel minder emotie. Zover zijn we nu.

“Wat liep er mis bij RealDolmen?” Niets, alleen wat moeilijk deugdelijk bestuur met als gevolg weinig beslissingen. En daar ben ik als CEO –en niemand anders- verantwoordelijk voor. Maar dat rapport wordt gepubliceerd op 30 november. Beide zonen zullen gniffelen en heel waarschijnlijk mijn zondagsgeld intrekken.

“Wat ga je nu doen?” Daar geef ik hetzelfde antwoord op als destijds bij mijn Microsoft vertrek. Ik kan alleen zeggen wat ik NIET ga doen. Destijds stelde ik immers dat ik primo geen filiaal van een multinational meer wou leiden en secundo niet meer op een loonlijst wou staan. Ook deze 2 basisprincipes ga ik deze keer niet verloochenen. Maar er komen er wel 3 andere bij.

Ik ga geen beursgenoteerde onderneming meer leiden. Men zal het mij niet in dank afnemen maar de beurs  en de banken zijn –even- achterhaald. De beurs kan een motor zijn voor groei maar (nog) niet voor duurzame groei. Vele bedrijfsleiders nemen een sabbatical tijdens hun midlife crisis. Ik zou de beurs –en alle banken-  vragen hetzelfde te doen. Beste financiers, sluit uwe winkel voor een paar maanden en laat ons eindelijk duurzame plannen maken. Want jullie zorgen vandaag voor geen enkele toegevoegde waarde. Erger, wij moeten vandaag helpen de put te delgen die jullie gemaakt hebben.

Ik wens ten tweede geen bedrijf meer te leiden waar de syndicaten te sterk aanwezig zijn. Vakbonden houden immers de noodzakelijke veranderingen tegen omdat zij leven in het verleden en nog steeds niet doorhebben dat er een nieuw model moet opgebouwd worden waar zowel werkgevers als werknemers inleveren. Beste vakbonden, herstel eerst het evenwicht tussen jong en oud en tussen oud en nieuw denken in uw eigen organisaties vooraleer jullie in het sociaal overleg stappen. Jullie zijn het contact met de jonge generatie volledig verloren.

Ten derde –en wees gerust- ik ga niet in de politiek. Ik weet dat het woord nooit te pas en te onpas gebruikt wordt maar dat kan ik mijn kinderen niet aandoen. Nooit in de politiek. Omdat je in een democratie die meer en meer gemediatiseerd wordt niet dapper –lees onpopulair- meer kan zijn.  Je moet voor draagvlak en consensus gaan vooraleer je daadwerkelijk iets kan doen. Het is alsof je eerst een marathon moet lopen om uiteindelijk in de laatste rechte lijn door een sprinter ingehaald te worden.

“Wat ga ik wel doen?” Wel, ik ga meer dan ooit blijven ondernemen. Omdat ik geloof dat werk voor welvaart zorgt en dat alleen dan ons solidariteitsprincipe van herverdeling kan blijven gelden. Daar ga ik voor, daar sta ik voor. Eerst werken, dan herverdelen. En dat op een duurzame manier.

En ik ga wat meer schrijven;  via de pers of via mijn blog. En een luis in de pels blijven van multinationals, financiers, vakbonden en politici. Omdat zij eerst aan zichzelf denken en dan pas aan de anderen. En zo kom je nooit tot de verandering die zo broodnodig is om tot een duurzaam herstel te komen.

Oh ja. Doe mij één plezier. Deel dit verhaal via Facebook of stuur door via Twitter. Ondernemers hebben jullie ondersteuning nodig. En anderen –zoals multinationals, financiers, vakbonden en politici- verdienen een schop onder hun kont.

Uit respect voor de doden heb ik de kranslegging op het graf van de Onbekende Ondernemer geannuleerd maar we zijn zeer ver van een wapenstilstand. Of hebben we plots wel een begroting? Als laatste van Europa ….

Tot morgen.

Bruno, le Belge au Boulot