“To what problem is Weblogging the answer ? No problem in reality, and every problem in the minds of its boosters.” was ooit de titel van mijn eerste blogpost, exact 7 jaar geleden, op 1 april 2006. Van Web 2.0, Twitter en Facebook was toen nog geen sprake. Alleen het blogfenomeen had juist haar intrede gedaan. Bloggen, of webloggen, een online dagboek op het internet. Waarom, in godsnaam, zou iemand dingen schrijven die gelezen worden door mensen die je kent of die je (nog) niet kent? Tja, de geschiedenis neemt echter geen keer en na 7 (magere of vette) jaren leven we meer dan ooit in een “always on” maatschappij waar we -gevraagd of ongevraagd- meer van elkaar te weten komen en waar bedrijven -met of zonder ons medeweten- van deze informatie gebruik (en misbruik) kunnen maken.

Intussen is er een wildgroei gekomen van sociale media die onze traditionele werkplek totaal digitaal gemaakt heeft, met Twitter en Facebook als de meest belangrijke en meest verspreide:

57979_10151518047082179_793300184_n

Voor sommigen is Twitter zelfs de ultieme vorm van democratie geworden want nu kan iedereen plots over alles een mening hebben en die onmiddellijk ventileren. Dat een opinie maar 140 karakters lang kan zijn doet blijkbaar minder terzake. Twitter is de duiventil van de wereld geworden; iedere vogel kan er zingen zoals hij gebekt is. Een muziekstuk zonder componist kan soms raar klinken. Daarnaast is de wereld al een tijdje een dorp geworden. En nu bestaat er dus ook een dorpscafé op het internet. Niet “Den Domus”, “Den Trol” of “De Lindekens” maar gewoon Facebook. Iedereen kan er aan de toog hangen, overal affiches kleven, lullen over iedereen en ge’like’ krijgen van alle andere aanwezigen. Veel gepraat maar weinig daadkracht, weinig waardecreatie. Van onze ouders en grootouders hebben we geleerd dat je niet in een duiventil of een dorpscafé moet zijn om de wereld te veranderen of te verbeteren. Tijd dus voor iets anders.

“Digitaal detoxen” roept Peter Hinssen, de nieuwe (digitaal normale of normaal digitale) man. Via vele boeken en uitgebreide lezingen trapt hij als een echte sekte-leider de wereld een digitaal geweten. Oud café-baas Guillaume Van der Stighelen gaf enkele jaren geleden echter al een zeer eenvoudige remedie voor deze nieuwe wereldziekte. Toen men hem vroeg of hij PC en GSM meenam op vakantie klonk het antwoord zeer spontaan “Geen GSM en geen PC? Dat is vakantie!” Mijn GSM en mijn PC hebben mij de voorbije 7 jaren nochtans mijn grootste vrijheid gegeven. Ik heb steeds een GSM op zak en een PC bij de hand. Maar alleen ikzelf -en ik alleen- bepaal of ik de GSM opneem wanneer hij belt of trilt. En mijn PC scherm klap ik slechts open als ik het wil. Digitaal detoxen hoort voor mij dus thuis in het rijtje van de parlementaire onschendbaarheid, periodieke onthouding en al die andere achterhaalde begrippen.

Nee, ik ga terug bloggen. Want wat moet je doen als je dagelijks iets te vertellen hebt aan de mensen die je kent en (nog) niet kent. Juist ja, een dagelijkse blog. Kort en krachtig. 7 jaar na mijn eerste blogstart en na 6 maanden relatieve stilte wordt het dus tijd om eindelijk iets echt te gaan doen, waarde te gaan creëren, van een idee een bedrijf te maken. Goede vrienden maakten mij er immers op attent dat ik moet stoppen met te pas en te onpas kritiek te geven op alles en iedereen. En zelf de handen uit de mouwen te steken ipv de pen uit de inktpot te halen. Want anders eindig ik als cafébaas.

Bedankt voor de goede raad beste vrienden. Ik ga dus ‘iets’ doen en Bruno’s Blogboek wordt dus terug een dagboek waarmee jullie over mijn schouder kunnen meekijken. En te pas en te onpas kritiek op mij kunnen geven. Geef me wel een paar jaar om van dat lokale iets ook een globaal iets te maken. En wees gerust, ik blijf mezelf. Want als het niet lukt onderga ik mijn voorspelde lot en word ik cafébaas. Van “Den Ondernemer” in Schoten, op den hoek, achter de kerk. Altijd gezellig, praten over iedereen, met gelijken en steeds gelijk hebben. Met een duiventil boven de toiletten. Twitter? Facebook? Allemaal niet nodig. Je kan de wereld zien in Schoten. In café “Den Ondernemer”. Want cafébazen en ondernemers, dat zijn mijn echte helden. Tot morgen. Dan vertel ik ‘iets’ meer over ‘iets’.