Beste Luc,

defaultJe hebt het dus niet gehaald …

Zojuist belde een gemeenschappelijke vriend om te checken of de Twitter informatie wel juist was. Want er staat tegenwoordig zoveel op Twitter. En als journalist weet jij als geen ander dat bronnen moet gechecked worden. Niet éénmaal, maar vele malen.

Een aantal intimi wisten het wel. Het ging bergaf met jouw lichaam maar gelukkig zou een transplantatie voor de oplossing kunnen zorgen. In deze always-on, always-connected maatschappij waar alles tegen lichtsnelheid gebeurt wist je wel dat er een wachttijd was om tot de oplossing te komen. Maar het wachten heeft blijkbaar te lang geduurd.

Het klinkt ironisch dat iemand die een crack was in het volgen van de snel evoluerende ICT sector nu in snelheid genomen wordt. Oneerlijker kan niet.

Je bent nu plots weg, maat. En we hadden nog zoveel plannen. Dingen die we samen gingen uitvoeren, samen dingen ‘uitsteken’, op een gezonde manier rondom ons heen schoppen. Met de bedoeling de wereld te veranderen maar tegelijkertijd te verbeteren. De politiek, de vakbonden, de ICT-sector, de geschiedenis van Real Software, de starters, ’t stAd, den Beerschot …

Maar eerst die transplantatie. Onze laatste communicatie was zelfs per mail want het spreken werd moeilijker. In mijn draft folder staat er nog een boodschap klaar die ik je beloofd had om een volgend interview over een beursgenoteerde onderneming met gebrek aan visie voor te bereiden. Want interviewen en daaruit een boeiend artikel schrijven kon je als de beste. En daar hoort voorbereiding bij. Op alle mogelijke manieren.

Er is nooit een prijs uitgereikt geweest voor de beste Belgische onderzoeksjournalist maar je weet dat ik jou die steeds heb toegedicht. Samen met René De Witte schreef jij met TOP SECRET het enige juiste verhaal over de Lernout & Hauspie zaak. Alleen het proces kreeg alle aandacht. Jullie boek spijtig genoeg veel minder, het leest nochtans als een trein en je hebt er de wereld voor rondgereisd.

Voor mij blijf je voor altijd “de Luc”, een vakman die  -zowel als journalist van een een topkrant als freelance journalist- steeds zichzelf is gebleven. Een warme figuur die je steeds in vertrouwen kon nemen, waarmee ik me steeds ‘op mijn gemak’ voelde. En daarom, nu het nog even kan, zeg en schrijf ik dit alles voor de eerste en laatste keer ‘on the record’.

Ik wens je al het beste, maat, en tegelijkertijd mijn deelneming aan al degenen die jou dierbaar zijn.

Our ways will cross.

Your soulmate forever