We kennen allemaal “De Zevende Dag”, het programma waarmee VRT kijkers verwent die op zondag niet uitslapen, niet joggen, niet fietsen, niet voetballen, niet in de kerk zitten, niet pintelieren in het volkshuis maar heel serieus voor hun scherm of in de studio zitten en wensen terug te kijken op de voorbije week. Ze bestaan dus. Terwijl ik zondag niets wil horen over de voorbije week willen sommigen nog eens horen wat er gebeurt en vooral wat er niet gebeurd of misgelopen is. Volgens mij kicken ze eerder op het sexy duo dat dit programma presenteert dan op de inhoud. The medium is the message. Waar hebben we dat nog gehoord …

Per 1 april 2006 startte ik mijn blog. Velen blijven me vragen wat me bezielde om deze stap te zetten en terwijl ikzelf verschillende redenen verzon kennen slechts enkele intimi het echte verhaal. Maar dat is voor mijn memoires. We zijn intussen vele jaren verder en bloggen is niet meer zo populair. Want vandaag hangen we liever domme foto’s of idiote slogans op elkaars smoelenboek of vliegen we als vogels achter elkaar luisterend naar een scheet van 140 karakters van de hoofdvogel. Wat een naïeve bende zijn we toch geworden. Facebook en Twitter zijn de tools bij uitstek in de aanloop naar de moeder van alle verkiezingen. Op die manier krijgen we de moeder van alle soaps de komende maanden. Ik ga ervan genieten te pas en te onpas een knuppel in het politieke hoenderhok te gooien via mijn Twitter en Facebook account. Meer dan ooit zijn politici immers bezig met de media ipv echt te beslissen en beleid te maken.

Velen verwijten me dat ik over alles en nog wat een mening heb maar dat ik nooit met oplossingen kom. Gelijk hebben ze maar zelfs als je oplossingen hebt kom je in dit land nooit tot de uitvoering. We zijn immers een gemediatiseerd communautair wafelijzer geworden waar geen of trage besluiten genomen worden en waar men steeds streeft naar het compromis. Erger nog, iedereen is het eens dat de PS Wallonie gijzelt en Vlaanderen zich moeilijk kan losmaken van het katholieke juk van het verleden. Maar als je iets zegt in de trend van Denken-Durven-Doen of Verandering-voor-Vooruitgang dan ben je plots racist én separatist tegelijkertijd. De kloof tussen arm en rijk wordt met de dag groter maar kaviaarsocialisten aan beide kanten van de taalgrens staan erbij en kijken ernaar. Liberalen beseffen plots terug van waar de welvaart komt maar halen waarschijnlijk de kiesdrempel niet.

Neen vrienden en vriendinnen, ik laat social media zoals Facebook en Twitter aan onze politici de komende maanden. Vroeger bevuilden ze de hoek van elke straat of mijn brievenbus met hun pamfletten, morgen gaan de plakploegen Facebook en Twitter monopoliseren met hun digitaal gekakel. Tijd dus om terug te bloggen, iets meer inhoudelijk te werken. Niet meer elke dag. Want dat is onmogelijk. Maar elke week. De zevende dag. Of The Seventh Day.

Niet dat ik de ambitie heb om spraakwaterval Ivan De Vadder te evenaren maar wel om vriend en vijand op de hoogte te houden van waar we staan met het IrisPact project en het wereldwijde Own Your Own Data initiatief. Terwijl mijn vader in een industriële maatschappij geld verdiende met zijn handenarbeid leven we intussen in een maatschappij waar de kennis, de kunde en de eigenschappen van mijn zonen gedigitaliseerd en verkocht worden door derden zonder enig respect voor de eigenaars. We zijn beland in een tijdperk van digitale mensenhandel. Mijn vader verdiende geld met zijn arbeid terwijl anderen geld verdienen met de kennis, de kunde en de eigenschappen van mijn zonen. Als je me niet gelooft of het niet begrijpt kijk dan even naar deze waarzegger of deze mensencloner.

Technologie heeft mij gemaakt wie ik ben en heeft mij gegeven wat ik heb maar ik wens dit spel niet meer mee te spelen. Terwijl velen zeggen “hier kan je niets aan doen” wens ik niet mee te gaan in dit spel van schuldig verzuim. Nieuwe wetten zijn nodig en moeten toegepast worden maar de Panorama “Privacy te koop” reportage van een week geleden toonde aan hoe lobbyisten dit proces in Brussel en Straatsburg proberen te vertragen. De politici kunnen het niet alleen. Ook burgers moeten hun verantwoordelijkheden nemen en een beweging op gang trekken. “Own Your Own Data” of #OYOD (zeg ‘ojot’ en zeker niet ‘och god’). In analogie met BYOD (Bring Your Own Device) en YOLO (You Only Live Once). Burgers en consumenten moeten immers zichzelf valoriseren op dezelfde manier zoals onze voorouders voor hun fysieke inspanningen beloond werden. En daarnaast moeten we de machine met de machine bestrijden. Regels en wetten zijn niet voldoende; je hebt ook technologie nodig om het werk te doen.

Dat gaan we doen met IrisPact, geen startup maar een project van 15 manjaar dat dient gerealiseerd te worden in 12 maanden. Technologie en volk van eigen bodem, gecombineerd met de kracht van de media industrie in Los Angeles. The best of both worlds. Vanaf nu elke week in “The Seventh Day”. Op deze blog. Ofwel lukken we en dan heb je vanaf de eerste dag kunnen genieten van dit verhaal. Ofwel lukken we niet en dan heb je van de eerste dag ook kunnen genieten van dit verhaal.

Ik vertrek in elk geval donderdag naar Los Angeles en hoop tegen Kerst terug te komen met 20 mio dollar (of 15 mio euro) om dit alles uit te werken. En wekelijks te zeggen waar we staan. Zeggen wat we doen en doen wat we gezegd hebben. Geen loze beloften maar daadkracht. Denken, durven & doen!

Tot volgende week.

Schoten, 1 december 2013