Eind december 2013 haalde onze jonge ‘startup’ IrisPact 20 miljoen dollar op in Los Angeles en had ik mezelf voorgenomen –buiten mijn wekelijkse blog- niets meer te communiceren over IrisPact. We hebben gezegd wat we gaan doen, nu moeten we immers gaan doen wat we gezegd hebben. Geld ophalen en geld uitgeven kan iedereen maar écht iets doen, écht waarde creëren is een veel grotere uitdaging. Die uitdaging is voor ons des te groter want in 2013 zijn we onze electronische privacy kwijtgespeeld en 2014 moet het jaar worden waarin we diezelfde privacy op één of andere wijze terugverdienen. De polemiek aangaande de leeftijd van techstarters en een vraag van De Tijd doorbreekt echter mijn wekelijks communicatieritme.

IrisPact werd opgericht in mei 2013 en is vandaag een partnership van zes vennoten. Het is een jong bedrijf maar geen startup. IrisPact is een softwareproject van 15 manjaar dat op 12 maanden dient opgeleverd te worden “volgens de specificaties, binnen de tijd, binnen het budget en zonder bugs”. Kortom, een fixed price project. Bedrijfsleiders en ICT-specialisten beginnen te glimlachen als ze de 4 bovenstaande criteria te horen krijgen. Want weinigen hebben het ons voorgedaan. Juist daarom primeert ervaring in ons project. Ikzelf ben van het bouwjaar van het Atomium en de andere drie ICT-partners hebben ook al een abonnement op Tram 5.

De voorbije maanden is voor mij duidelijk gebleken dat op passie, ondernemerschap en werkkracht geen leeftijdsgrens staat. Ondanks het feit dat risicokapitaalverschaffers de portefeuille dichthouden voor 35 plussers. De toekomst zal hen ooit wel ongelijk geven. En het feit dat dit soort uitspraken juist uit die hoek komt doet me niets. Deze mensen zitten nog niet neer aan de onderhandelingstafel of de vraag wanneer ze kunnen uitstappen wordt al gesteld. Natuurlijk zijn ze op zoek naar een goed idee, natuurlijk zijn ze op zoek naar goede mensen maar ze zijn er vooral op uit om zo snel mogelijk een zo hoog mogelijke return te realiseren. Zij streven dus maximale groei na en zijn nog steeds niet op zoek naar duurzame projecten die de wereld beter maken. Ze zijn op zoek naar projecten die hun portefeuillle dikker maken. En dan kan je best niet de discussie aangaan met grijze haren aan de andere kant van de tafel. Laat ons daarom niet vervallen in een eenheidsworst; ik ken mannen die zo snel mogelijk grootvader willen worden en ik ken mannen die zo lang mogelijk kind willen blijven. Ik ken mezelf …

In ICT is er veel te doen over de “nerds” waarvan Bill Gates ooit zei “Be nice to nerds. Chances are you ‘re end up working for one”. Als ICT nerd word je geboren en dat blijf je blijkbaar. Een aantal van de IrisPact partners voldoet nog steeds aan die criteria; het aantal uur dat ze slapen kan je op één hand tellen en het aantal flessen cola die ze dagelijks verbruiken tel je met de andere hand. Hun bleke huid heeft niets te maken met de leeftijd maar met het feit dat ze slechts buitenkomen wanneer ze de oplossing gevonden hebben. Daarnaast communiceren zij in programmeertalen en lijnen code. In techstartups zijn deze mensen de echte motoren van innovatie. Geen enkele startup zal slagen zonder dit soort excentriekelingen waarop geen leeftijd staat. Zij moeten omringd worden met de juiste complementaire collega’s. Niet de leeftijd is belangrijk voor een techstarter maar wel de diversiteit die wordt opgebouwd rond de harde kern van ICT nerds.

Diversiteit en complementariteit. Of zoals vader stier en zoon stier die samen aan de top van de heuvel staan en beneden een bende koeien zien grazen. “Vader, ik loop naar beneden en ik pak er ééntje”, zei zoon stier. “Jongen wij gaan naar beneden en wij pakken ze allemaal” klonk het vastberaden en met een zware stem.

(Deze bijdrage verscheen in lichtjes gewijzigde versie op 8 januari 2014 in De Tijd onder dezelfde titel)